Macavity

“Macavity, Macavity, there is no one like Macavity”

T.S. Elliot, The Old Possum’s Book of Practical Cats.

Κάποιες φορές που φεύγω κουρασμένη από το γραφείο, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιπλανιέμαι στην πόλη “ασκόπως”.  Είναι τα βράδια που θα ευχόμουν να είμαι cat person ή μάλλον ψέμματα: είναι τα βράδια που θα ευχόμουν να μην με νοιάζει που δεν είμαι cat person παρά είμαι ένα φιλικός χαζοχαρούμενος σκύλος, όσο παράδοξο κι αν μοιάζει να λέω εγώ κάτι τέτοιο.  Ωστόσο υπάρχει κάτι που με συγκινεί στις γάτες.  Κάτι πέρα από τη χάρη και τον “πέρα δώθε” ρυθμό της κίνησής τους που διακόπτεται από ένα μόνο αλλά “ηχηρό” παρεστιγμένο , απο αυτά που σε αφήνουν εμβρόντητο να κοιτάς την παρτιτούρα, σιχτιρίζοντας. Είναι εκείνη η απίθανη ιστορία που μου είχε πει ένα βράδυ σ’ενα σοφιστικέ εστιατόριο, σ’έκείνο το νησί, στο κέντρο του δυτικού κόσμου. Με κοιτούσε πάνω από τα γυαλιά της πρεσβυωπίας καθώς διάβαζε τον κατάλογο και μου ανέπτυσσε τη θεωρία ότι υπάρχει μια ολόκληρη συνωμοσία των γατιών να κατακτήσουν τον κόσμο αφήνοντάς με να τον κοιτάω με έκπληξη και με απορία αν είχα βγει με τρελό. Τουλάχιστον μέχρι να καταλάβω ότι στην πραγματικότητα μου απήγγειλε στίχους του Έλιοτ.

Και μετά που το κατάλαβα ενθουσιάστηκα. Λάθος. Ποιος νορμάλ άνθρωπος θέλει να τον περνάνε από τεστ; Κανείς  νορμάλ άνθρωπος που δεν είναι dog person, σίγουρα.

Χθες το βράδυ που περπατούσα στην πόλη, σκεφτόμουν πως η Αθήνα που βρίθει αδέσποτων, χαρούμενων και γελαστών σκύλων είναι μια πόλη για γάτες, για να τη διατρέχουν γρήγορα και με ελαφριά βήματα. Αδιάφορες για το γενικότερο ξεχαρβάλωμα, προσηλωμένες ωστόσο σε μια μυστική αποστολή που γνωρίζουν μόνον οι ίδιες και είναι ακριβώς η μυστικότητα που προσδίδει γοητεία στο όλο task. Αντίθετα από τους σκύλους που  ψυχή τε και σώματι ανήκουν στην… ανθρωπότητα, οι γάτες αναφέρονται σ’ενα πρόσωπο.  Γιαυτή τη γοητεία της μυστικής αποστολής,  γίνομαι και γάτα.  Όχι για πάντα γιατί αυτό δεν γίνεται. Δεν μπορώ. Δεν θέλω. Δεν με ενδιαφέρει.  Τουλάχιστον μέχρι το ρολόϊ χτυπήσει να μεσάνυχτα και η άμαξα μεταμορφωθεί ξανά σε κολοκύθα. Νιάου!  

Η υπέροχη φωτογραφία της γάτας που κοιτάζει την ολόγιομη σελήνη είναι του Στράτου Σαφιολέα στον οποίο αφιερώνω κι αυτό το κείμενο γιατί η γάτα που είδα το πρωί μου κράτησε παρέα μέχρι το τέλος μια δύσκολης μέρας. Γαβ!