Food for Talk #1

• Είναι από τα θέματα για τα οποία συζητούν όλοι αν και στην πραγματικότητα οι διαθέσιμες πληροφορίες γιαυτό  είναι ελάχιστες. Άρχισαν τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Γούντυ Άλλεν και το μεγάλο νέο, είναι βέβαια η συμμετοχή σ’αυτή της Κάρλας Μπρούνι-Σαρκοζύ.  Ποιο είναι το θέμα της ταινίας; Δεν γνωρίζουμε. Ποιο ρόλο θα υποδύεται η Κάρλα; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε. Πότε θα βγει η ταινία; Δεν ξέρουμε τίποτα, ΛΕΜΕ Τίποτα, εξόν του τίτλου της ταινίας  “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”. “Δεν ξέρουμε το ένα, δεν ξέρουμε το άλλο. Τότε τί να συζητήσουμε επ’αυτού;”, θα αναρωτηθεί κάποιος και σωστά.  Μπορούμε πάντα να συζητήσουμε για τα τελευταία καμώματα του συζύγου της Νικολά ο οποίος αποφάσισε να διώξει τους τσιγγάνους από τη Γαλλία. Είναι γνωστό και έχω επιχειρηματολογήσει και γραπτώς περί αυτού ότι αποφεύγω να χρησιμοποιώ το Ολοκαύτωμα και τον ναζισμό ως εύκολη μεταφορά για το χαρακτηρισμό πολιτικών πρακτικών της σήμερον όμως αυτό είναι καθαρός και γάργαρος ναζισμός. Το ότι δηλαδή το μέτρο κρίσης, το κριτήριο γίνεται η ράτσα, η φυλή είναι ναζιστική πρακτική. Κι αυτό, στη χώρα που γέννησε το Διαφωτισμό.  Στην ήπειρο που έγιναν στάχτη εκατομμύρια Εβραίων, Ρομά, ομοφυλοφίλων και αντιφροντούντων και  που ίδρυσε μια Ένωση για να καταφέρει ακριβώς να τινάξει απο πάνω της τις στάχτες των κρεματορίων και σήμερα αυτή η Ένωση της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ελευθερίας, να ανέχεται.
• Δεν τα πήγε καθόλου άσχημα ο πρωθυπουργός κατα την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ισραήλ.  H Ελλάδα ως μια χώρα που έχει πολύ καλές σχέσεις με το secular κομμάτι της Παλαιστινιακής Αρχής, την PLO, θα μπορούσε να παίξει κάποιο θετικό ρόλο στο να πιέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ν’αναλάβει ενεργό ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία στην περιοχή. Με τα χέρια της εκάστοτε αμερικανικής ηγεσίας δεμένα από το αμερικανοεβραϊκό λόμπυ που ενισχύει την κυβερνητική αδιαλλαξία στο ίδιο το Ισραήλ, η ΕΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης για την τήρηση των διεθνών συνθηκών και τη βελτίωση της ζωής στα Κατεχόμενα. Είναι αλήθεια πως στη διπλωματία κουμάντο κάνει όποιος κρατάει το ταμείο και το ταμείο το κρατούν στις ΗΠΑ. Ωστόσο, η κοιτίδα του εβραϊσμού είναι η Ευρώπη που όχι μόνο αποποιείται αυτή την ιστορική πραγματικότητα αλλά δεν φαίνεται να έχει ξεπεράσει τον βαθειά ριζωμένο αντισημιτισμό της και νομίζω πως είναι ακριβώς η διατήρηση της ρατσιστικής κουλτούρας που επιτρέπει τις παραβιάσεις δικαιωμάτων των μειονοτήτων στο ευρωπαϊκό έδαφος.  Δεν υπάρχει καμία περίπτωση και ποτέ κάποιος Γάλλος ή Γερμανός αρχηγός κράτους, ειδικά Καθολικός,  να αναλάβει πρωτοβουλία για το Μεσανατολικό. Μπορεί να το κάνει κάποιος Έλληνας όμως και ειδικά ο συγκεκριμένος που είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Δεν γίνεται ν’αφήσουμε τη Μέση Ανατολή μόνη, χωρίς βοήθεια. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
• Διπλωματία. Η αγαπημένη μου λεξη αν και ο φίλος μου ο Ευτύχης λέει πως αν ποτέ μου ανέθεταν το Υπουργείο των Εξωτερικών, με το ταπεραμέντο που έχω,  θα είχα βάλει τη χώρα σε πόλεμο μεσα σε μισή ώρα με όλα τα βαλκανικά κράτη και την Τουρκία, ταυτόχρονα.   Διπλωματία vs ανόητος ακτιβισμός, εννοώ και δεν αναφέρομαι σε τίποτε άλλο από τον πολύ κ.Assange των WikiLeaks που έφερε τον κόσμο πάνω-κάτω με την ανευθυνότητά του πρόσφατα. Πιστεύω ότι η συνεντευξη-πορτραίτο που είχε δημοσιεύσει ο New Yorker πριν από λίγο ήταν πολύ δηλωτική του προφιλ του ιδρυτή των WikiLeaks. Αυτή τη μανία να προπαγανδίζεις την ανατροπή μέσα απο τα έντυπα της συντήρησης ποτέ δεν την κατάλαβα. Είναι σαν κι αυτό που είχε παρατηρήσει ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος κάποτε για τους αριστερούς που θέλουν σώνει και καλά ν’αρθρογραφούν στην “Καθημερινή”. Πέραν της καχυποψίας μου προς τον ακτιβισμό κάθε είδους υπάρχει και η ουσία του ζητήματος την οποία συνοψίζει πολύ εύστοχα στο κείμενό του για το θέμα ο e-lawyer: η διαφάνεια στη διοίκηση και τη διακυβέρνηση δεν εξασφαλίζεται από τις διαρροές αλλά θεσμικά. Τέλος, τις τελευταίες αμφιβολίες που είχα για την ουσία της πράξης αυτής μου της διέλυσε αυτή εδώ η ανάλυση στους New York Times την ανάγνωση της οποίας συνιστώ όχι μόνο ως food for talk αλλά και ως food for thought.
• Aχ… food! Με το που διάβασα αυτό το άρθρο, έσπευσα να παραγγείλω το βιβλίο. Είναι αδύνατον να βγάλω απο το μυαλό μου τον μπακλαβά με το πορτοκάλι και τη βανίλια τον σκέφτομαι συνεχώς. Σκοπεύω να λυσσάξω στη μαγειρική τον Αύγουστο.
• Ούτε που πρόλαβε να φτάσει ο Αύγουστος  και πολλά εστιατόρια και μπαρ της πόλης έχουν ήδη κλείσει. Μπορεί να κανω λάθος αλλά νομίζω πως σε σχέση με την ίδια εποχή πέρσυ, έχει φύγει πιο πολύς κόσμος. Λες και θα ζήσουν τις τελευταίες διακοπές της ζωής τους. Μήπως όλοι ξέρουν κάτι που δεν ξέρω εγώ;