«Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα»

Του Ευτύχη Βαρδουλάκη

Συμβούλου στρατηγικής και  επικοινωνίας

Πριν μερικές  μέρες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από  την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα. Ελάχιστες εκλογές διεθνώς έχουν προκαλέσει τόσο ενδιαφέρον και τόσες συγκινήσεις. Αυτό ασφαλώς δεν οφείλεται μόνο στον ιδιαίτερο ρόλο της Αμερικής. Οφείλεται κυρίως ότι στο γεγονός ότι ο Μπαράκ Ομπάμα, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αποτέλεσε περίπτωση υποψηφίου ο οποίο ταυτίστηκε με ιδέες, αξίες και οράματα. Και αυτά προκάλεσαν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων πολιτών σε ολόκληρο τον κόσμο, πολλοί από τους οποίους δάκρυσαν την ώρα της πανηγυρικής ομιλίας του στο πάρκο του Σικάγο.

Ανατρέχοντας  με τη μνήμη μας στη στιγμή εκείνη και με την ασφάλεια της ανάλυσης που παρέχουν 12 μήνες μετά, μπορούμε να θυμηθούμε και να επαναξιολογήσουμε του λόγους του θριάμβου του Ομπάμα.

Ο βασικότερος  ήταν ότι Ομπάμα δημιούργησε και στη συνέχεια «καβάλησε» ένα ρεύμα αλλαγής. Επένδυσε στο μήνυμα ότι μόνο η δική του εκλογή μπορεί να αποτελέσει πραγματικό στοιχείο αλλαγής μιας κοινωνία που την είχε ανάγκη.

Πέρα λοιπόν από την όποια συγκυρία, τις  ιδιαιτερότητες ή τους συμβολισμούς που είχε για την ίδια την αμερικανική  κοινωνία η εκλογή Ομπάμα, το βασικότερο μήνυμά της είναι η επιβεβαίωση  της άποψης ότι στην πολιτική «τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα».

Στηριγμένος σε αυτή την ιδέα ο Ομπάμα καλλιέργησε και εν τέλει αξιοποίησε ένα πρωτόγνωρο κίνημα πολιτικού βολονταρισμού, ο οποίος κινητοποίησε ανθρώπους που ποτέ το πρόσφατο παρελθόν δεν είχαν ταυτίσει τόσο έντονα την ατομική δράση τους με έναν πολιτικό στόχο.

Έπεισε εκατομμύρια πολίτες λέγοντάς τους ότι σε μία δύσκολη περίοδο για την πατρίδα τους οι ίδιοι πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Μέσα σε μια  αρνητική οικονομική συγκυρία, πολλοί είδαν τον Ομπάμα ως ένα είδος μεσσία. Όμως ο ίδιος ποτέ δεν παρουσίασε τον εαυτό του ως τέτοιον. Στις ομιλίες του αναφέρθηκε ελάχιστα στο πρόσωπό του. Είχε μάλιστα παραδεχτεί ότι δεν διέθετε το τυπικό βιογραφικό ενός υποψήφιου προέδρου. Μίλησε για τις ανησυχίες της μέσης αμερικανικής οικογένειας, οι οποίες σε περίοδο οικονομικής κρίσης ήταν έντονες. Και τις απαντήσεις του σε αυτές τις ανησυχίες (τις οποίες η αλήθεια είναι ότι λίγοι συγκράτησαν) τις σχηματοποίησε πολιτικά με το σύνθημα της «αλλαγής», «της ευκαιρίας», της «επίμονης προσπάθειας», στοιχεία που έδιναν πρόσθετη αξία και κινηματική δύναμη σε αυτά που έλεγε.

Η έμφαση δόθηκε στα ζητήματα της οικονομίας και  σε αυτά που αποκαλούμε «ζητήματα  καθημερινότητας». Αυτά όμως δεν προσεγγίστηκαν διαχειριστικά.

Σε μια  περίοδο που (όπως έγραψε το Time) οι «Αμερικανοί ζούσαν σε μια καταιγίδα κακών ειδήσεων», ο Ομπάμα δεν ανάλωσε το πολιτικό του κεφάλαιο μιλώντας για λεπτομέρειες.

Έδωσε το στίγμα του με χοντρές πινελιές, όπως οφείλουν να κάνουν οι ηγέτες. Διότι αυτό που τελικώς δίνει το στίγμα στην πολιτική δεν είναι οι τακτικοί ελιγμοί, οι ευκαιριακές συμμαχίες και η προσήλωση στην επικοινωνία, η οποία ούτως ή άλλως δεν είναι ανθεκτική στις κρίσεις, αλλά η ταύτιση με αξίες και στόχους.

Αυτό καλό είναι να τα θυμούνται και οι δικοί μας πολιτικοί. Σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο Ομπάμα, στην ημετέρα πραγματικότητα, δεν θα σπαταλούσε το προσωπικό του κύρος «παίζοντας άμυνα». Δεν θα επιδίδονταν σε ελιγμούς σε και παζάρια. Δεν θα μιλούσε δύο γλώσσες ούτε για το εθνικό θέμα, ούτε για τα εσωτερικά θέματα της χώρας.

Θα μιλούσε καθαρά για το όραμά του. Και θα επένδυε στο να εξηγήσει τι υπηρετεί η πολιτική του και πώς ο ίδιος μπορεί να διαμορφώσει το κλίμα εκείνο που θα δώσει ώθηση στη χώρα να πάει μπροστά.

Θα επένδυε  σε ιδέες και καθαρούς στόχους, διότι μόνο αυτά κινητοποιούν θετικά τους πολίτες. Και αυτό έχει ανάγκη η Κύπρος, ειδικά τώρα, που μια γενιά παλαιών κυπρίων πολιτικών αποχωρεί, οι παλιοί ιστορικοί διαχωρισμοί αμβλύνονται, η κοινωνία μετεξελίσσεται και αλλάζει.

Ο Ομπάμα ως πρόεδρος θα κριθεί στο τέλος της  θητείας του. Και θα κριθεί από  το αν σε 4 χρόνια η Αμερική θα είναι  καλύτερη από ό,τι όταν την παρέλαβε.

Όμως ο  πολιτικός Ομπάμα έχει ήδη σφραγίσει  την εποχή του. Η νίκη του πριν ένα χρόνο μας θύμισε ότι οι αξιακές – ιδεολογικές συγκρούσεις δεν έχουν ξεπεραστεί. Το περιεχόμενό τους έχει αλλάξει. Κάποιες έχουν σίγουρα αμβλυνθεί και κάποιες άλλες δεν έχουν ακόμα σχηματοποιηθεί σε ενιαίο πολιτικό ρεύμα. Οι ιδέες όμως βρίσκονται εκεί, μέσα στην κοινωνία. Και όποιος τις αφουγκράζεται, όποιος επενδύει σε αυτές έχει τον πρώτο λόγο.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 16.11.09 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ”

Μικρή συμβολή στη θεωρία των παράλληλων αφηγήσεων.

Καθηγητής Ψυχολογίας: “Σήμερα θα πειραματιστούμε με μια νέα μορφή διήγησης,  τις παράλληλες ιστορίες. Η διαδικασία είναι απλή. Καθένας θα κάνει ζευγάρι  με κάποιον άλλο, και ο ενας απο τους δυο θα γράψει την πρώτη παράγραφο μιας σύντομης ιστορίας. Ο άλλος θα διαβάσει την πρώτη παράγραφο και μετά θα προσθέσει μια δεύτερη παράγραφο. Ο πρώτος θα διαβάσει την παράγραφο που πρόσθεσε ο δεύτερος και θα προσθέσει μια τρίτη και έτσι θα γραφτεί η ιστορία.

Θυμηθείτε να ξαναδιαβάζετε τι έχει γραφεί κάθε φορά, έτσι ώστε η ιστορία να έχει νόημα. Δεν πρέπει να μιλάτε μεταξύ σας για οποιοδήποτε λόγο, οτι θέλετε να πείτε πρέπει να το δίνετε μέσα απο την ιστορία. Η ιστορία τελειώνει όταν και οι δυο συμφωνήσουν οτι βγήκε ενα συμπέρασμα”.

Αυτή η ιστορία παραδόθηκε απο δυο άγγλους μαθητές μου: Ρεβέκα και Γκάρυ. (τα επίθετα κόπηκαν για να προστατευθούν οι …αθώοι

(Πρώτη παράγραφος, ΡΕΒΕΚΑ)

 

… Στην αρχή, η Λάουρα δεν μπορούσε να αποφασίσει τι είδους τσάι ήθελε να πιεί. Το χαμομήλι, που συνήθιζε να αποτελεί την πρώτη της επιλογή για παρόμοια τεμπέλικα βράδια μένοντας στο σπίτι, τώρα της θύμιζε πολύ τον Κάρλ, που κάποτε είχε πει, σε παλιότερες, ευτυχισμένες εποχές, οτι του άρεσε πολύ το χαμομήλι. Και ήθελε με κάθε τρόπο τώρα να κρατήσει τις σκέψεις της μακριά απο τον Κάρλ. Η κτητικότητα του της ήταν αποπνικτική, και όταν τον σκεφτόταν, το άσθμα της άρχιζε να αγριεύει. Έτσι, το χαμομήλι ήταν εκτός συζήτησης.

_________

(Δεύτερη παράγραφος, ΓΚΑΡΥ)

Στο μεταξύ, ο Πρώτος Σμηνίας Κάρλ Χάρις, αρχηγός της επιτιθέμενης μοίρας που εδώ και λίγη ώρα είχε τεθεί σε τροχιά γύρω απο τον Skylon 4, είχε πιο σημαντικά πράματα να σκεφτεί απο τις νευρώσεις μιας ελαφρόμυαλης ασθματικής χαζογκόμενας ονόματι Λάουρα, με την οποία είχε περάσει μια …βρώμικη νύχτα, περίπου πριν ενα χρόνο. ‘ Π.Σ. Κάρλ Χάρις στον γεωδαιτικό σταθμό 17, πορεία 1-1-9, ταχύτητα συγκλίνουσα σε δίνη 1′, μουρμούρισε στο μικρόφωνο της συσκευής κρυπτογραφημένων διαγαλαξιακών επικοινωνιών. ‘Πορεία πολικών συντεταγμένων επετεύχθη, κανένα σημάδι δραστηριότητας για την ώρ–’. Αλλάπριν προλάβει καν να κλείσει το κανάλι επικοινωνίας, μια μπλέ δέσμη σωματιδίων έλαμψε απο το πουθενά, σκίζοντας τη θωράκιση του αστρόπλοιου στον τομέα αποθήκευσης. Το τράνταγμα απο το χτύπημα τον πέταξε απο τη θέση του, στην άλλη μεριά του πιλοτηρίου.

__________

(Τρίτη παράγραφος, ΡΕΒΕΚΑ)

Χτύπησε το κεφάλι του και πέθανε σχεδόν ακαριαία, αλλά όχι πριν προλάβει να νιώσει ενα τελευταίο οδυνηρό συναίσθημα για την κτηνώδη συμπεριφορά του απέναντι στον ευαίσθητο ψυχισμό της μόνης κοπέλας που ποτέ είχε αισθήματα γι’ αυτόν. Σύντομα κατόπιν, η Γή σταμάτησε τις άσκοπες εχθροπραξίες της απέναντι στους φιλήσυχους αγρότες του Skylon 4. ‘Το Κονγκρέσσο Περνάει Νόμο για την Μόνιμη Απαγόρευση του Πολέμου και των Διαστημικών Ταξειδιών’,διάβασε η Λάουρα στην πρωινή της εφημερίδα. Τα νεα, την τάραξαν αλλά και ταυτόχρονα την έκαναν να βαρεθεί. Κοίταξε αφηρημένα απο το παράθυρο, ξαναθυμώμενη τα νιάτα της, τότε που οι μέρες περνούσαν χωρίς άγχη καισκοτούρες, χωρίς εφημερίδες, χωρίς τηλεόραση να την αποσπά απο εκείνο το αθώο αίσθημα του θαυμασμού προς όλα τα όμορφα πράματα γύρω της. ‘Γιατί πρέπει κανείς να χάσει όλη του την αθωότητα για να γίνει Γυναίκα;’, αναρωτήθηκε…

__________

 

(Τέταρτη παράγραφος, ΓΚΑΡΥ)

Ούτε που ήξερε οτι της έμεναν μόλις 10 δευτερόλεπτα ακόμα ζωής. Χιλιάδες μίλια πάνω απο την πόλη της, το πολεμικό αστρόπλοιο των Αντριανών εκτόξευε τον πρώτο πύραυλο σχάσης λιθίου… Οι κουτεντέδες ειρηνόφιλοι λαπάδες που είχαν καταθέσει και ψηφίσει στο Κονγκρέσσο την ‘Μονομερή Συμφωνία Διαστρικού Αφοπλισμού’, είχαν αφήσει τη Γή απροστάτευτη απο τις εχθρικές εξωγήινες αυτοκρατορίες που ήταν αποφασισμένες να καταστρέψουν την ανθρώπινη φυλή. Μέσα σε δυο ώρες αφότου η Συμφωνία είχε ψηφιστεί, τα διαστημόπλοια των Αντριανών ήταν ήδη σε πορεία, κατευθυνόμενα προς τη Γή, κουβαλώντας αρκετή ισχύ πυρός για να εξατμίσουν όλο τον πλανήτη. Με κανένα να μπορεί να τους αντιμετωπίσει, είχαν βάλει σε λειτουργία το διαβολικό τους σχέδιο. Ο πύραυλος σχάσης λιθίου διαπέρασε την ατμόσφαιρα χωρίς να συναντήσει κανένα εμπόδιο. Ο Πρόεδρος, μέσα στο απόρρητο υποβρύχιο αρχηγείο του, στον πάτο τουκόλπου του Μεξικού, ένιωσε την απίστευτη έκρηξη, η οποία εξάτμισε την άμοιρη, ανόητη Λάουρα καθώς και άλλα 85 εκατομμύρια αμερικανών. Ο Πρόεδρος χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι της αίθουσας συνεδριάσεων. ‘Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό! Θα ασκήσω βέτο στην Συμφωνία Αφοπλισμού! Ας δείξουμε σ’αυτούς τους ανόητους εξωγήινους με ποιούς τα βάλανε. ΕΠΙΘΕΣΗ!!!’

__________

(ΡΕΒΕΚΑ)

Αυτό είναι εξωφρενικό. Αρνούμαι να συνεχίσω αυτή την απόλυτη κοροϊδία της λογοτεχνίας. Ο συν-γραφέας μου, είναι ενας βίαιος, ανώριμος, σωβινιστής, ημι-αγράμματος έφηβος.

__________

(ΓΚΑΡΥ)

Ναι; Εσύ είσαι μια εγωκεντρική, κουραστική και νευρωτική, της οποίας οι προσπάθειες να γράψει, είναι το φιλολογικό ισοδύναμο του Βάλιουμ. ‘Αχχχ… Μήπως να έπινα χαμομήλι;… Η μήπως να πιώ κάποιο άλλο είδος ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ;;; Αχχχ… Είμαι μήπως μια ελαφρόμυαλη χαζογκόμενα που διαβάζει πολλά ρομάντζα;…’

__________

(ΡΕΒΕΚΑ)

Μαλάκα.

__________

(ΓΚΑΡΥ)

Βλαμμένη.

__________

(ΡΕΒΕΚΑ)

Αρχίδι.

__________

(ΓΚΑΡΥ)

Σκρόφα.

__________

(ΡΕΒΕΚΑ)

Αντε γαμήσου.

__________

(ΓΚΑΡΥ)

Βρε φάε σκατά.

__________

(ΡΕΒΕΚΑ)

Γαμήσου παλιό-νεάντερταλ.

__________

(ΓΚΑΡΥ)

Τράβα να πιείς κανα τσάι, ούφο.

**************************************************

(Καθηγητής)

Α+. Πολύ μου άρεσε.

 

Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη Κονταξή που μου το έστειλε.

Παρθενίο κύων την ψωλήν δάκοι

Θα λεγε κανείς ότι μετά από μια τριετία εντατικής επαγγελματικής συγγραφής κειμένων με αντικείμενο σχεδόν όλο το… επιστητό της πολιτικής, θα είχα ξεπεράσει το αίσθημα της δυσφορίας που μου προκαλεί το “ιστολογείν επί παντός του επιστητού”. Όμως όχι και ίσως γιαυτό και δεν λειτούργησε αυτό το μπλογκ. Μπορεί πάλι να μου έπεφτε βαρύ το  ψευδώνυμο “Σπινόζα”. Έτσι το άλλαξα εύκολα με το Σουφραζέτα και κάνω την προσπάθεια για άλλη μια φορά, μπορεί απλώς να το λειτουργήσω ως σημειωματάριο.

Στα σχόλια αυτού του μάλλον δυσάρεστου ποστ, δύο αναγνώστες έθεσαν δύο κλασικά ζητήματα που ανακύπτουν τόσο κατά το debating όσο και κατά την απόπειρα ανασκευής μια άποψης ή ενός ισχυρισμού.

Το πρώτο θέμα το έθεσα ο Urfurslaag , κάνω copy-paste

Ξέρεις τι σκέφτομαι βρε Αθήναιε? πως ενώ ο στόχος μας είναι κοινός, η αντίδραση στον ρατσιστικό λόγο, από όπου και αν αυτός προέρχεται, τα μέσα είναι διαφορετικά και η βασική τους διαφορά είναι καθαρά αισθητική.
Ο ρατσιστικός λόγος κατά κανόνα είναι εύπεπτος, χαμηλής αισθητικής, λαϊκίστικος. απλός κλπ. Οι δικές σου απαντήσεις είναι εστέτ, δύσπεπτες, υπερδιανοητικοποιημένες. Αυτό είναι άγονο. Οι απαντήσεις σου απευθύνονται σε ένα κοινό που a priori είναι αντιρατσιστές.
Δεν νομίζεις πως ο αντιρατσιστικός λόγος πρέπει να είναι αντίστοιχα εύπεπτος, αντίστοιχα ευπρόσληπτος με τον ρατσιστικό? Δεν πρέπει να είναι στο ίδιο επίπεδο? όχι στο ίδιο αισθητικό επίπεδο σώνε και καλά, αλλά τουλάχιστον να έχει την ίδια ευκολία πρόσληψης?
Σκέφτομαι τον πιτσιρικά που αναφέρεις στο παράδειγμά σου που ψάχνει την ορθογραφία της λέξης ευρέος και πέφτει πάνω στο κείμενο της Τσαούσας, το οποίο λόγω της φόρμας του θα το ρουφήξει σε 5, πόσο θα κάτσει να ασχοληθεί με την δική σου δοκιμιακή απάντηση-σεντόνι?
Πάντα καλοπροαίρετα μιλάω και πάντα με εκτίμηση.

Ωραία ερώτηση και είναι το πρόβλημα που θέτουν πολλοί σκεπτικιστές, ιδιαίτερα όταν τους… επιπλήττεις για τον εμπρηστικό και σκληρά σαρκαστικό λόγο τους που χαρακτηρίζεται κατεξοχήν από την ελαφράδα και την επιδερμικότητα Όμως όταν κάποιος ισχυρίζεται για παράδειγμα ότι “Οι Ναζί, δεν έκαναν καμία γενοκτονία σε βάρος των Εβραίων”, αρνείται δηλαδή ότι αυτό που έγινε ήταν “Ολοκαύτωμα”, έχεις δύο επιλογές: Είτε του απαντάς: “Τι λές βρε μαλάκα! Πόσο βλάκας είσαι, βρε ρατσιστόμουτρο!” ή κάθεσαι και γράφεις ένα ολόκληρο σύγγραμμα, έστω εκλαϊκευμένο, σύγγραμα πάντως, όπως έκανε ο Μάϊκλ Σέρμερ για να παραθέσει τις αποδείξεις που τεκμαίρουν τη γενοκτονία σε βάρος των Εβραίων. Πολύ συχνά, κάνουμε το λάθος να πέφτουμε στην παγίδα του αυτονόητου. Να, το έκανα κι εγώ στο κείμενο που συζητούμε. Αν και το έγραψα για να διαφωτίσω κάποιες πτυχές των λεγόμενων στερεοτύπων, θεώρησα δεδομένο ότι οι αναγνώστες γνωρίζουν τί σημαίνει “λίβελλος αίματος” και από το κείμενό μου απουσιάζει κάποια διευκρίνιση ή σύνδεσμος που να το εξηγεί.

Ας αναλογιστούμε με πόσους διαφορετικούς ανθρώπους μιλάμε κάθε μέρα από τη στιγμή που θα φύγουμε από το σπίτι μας, μέχρι που θα επιστρέψουμε σ’αυτό. Δεν μιλάμε σε όλους με τον ίδιο τρόπο ακόμα και με τα ίδια άτομα. Διαφορετικά μιλάμε σε μια σύσκεψη, διαφορετικά με τα ίδια άτομα, όρθιοι στον προθάλαμο της αίθουσας συσκέψεων. Η διαφορά στην εκφορά του λόγου είναι επιβεβλημένη, νομίζω. Σίγουρα ο τεκμηριωμένος λόγος είναι πιο αποτελεσματικός όταν υποστηρίζεται από μια σειρά εργαλεία: το χιούμορ, τη σάτιρα, το παράδειγμα (αν και το τελευταίο είναι κλασικό συστατικό των ανεκδότων και όχι των επιχειρημάτων…) όμως μόνα τους αυτά τα τρία δεν αρκούν για να ανατραπεί η προκατάληψη, στη συγκεκριμένη περίπτωση.  Αν είχα το χρόνο και κυρίως τη διάθεση, θα μπορούσα να δείξω πώς το κείμενο που έγραψα θα μπορούσε να θεωρηθεί πιο “εύπεπτο” αλλάζοντας απλώς τη στίξη και τη σύνταξη (τη δομή των φράσεων). Να δείξω πώς μπορεί να μεταμορφωθεί μια παράγραφος;

Αγαπητή τάδε, δεν θέλω να σας πω ψέματα: το μπλογκ σας, δεν  είναι του γούστου μου. Φυσικά, αυτό δεν λέει κάτι για το μπλογκ σας, μόνο για το δικό μου γούστο κάτι λέει. ‘Ομως, σας διαβάζουν κάποιοι από τους φίλους μου και σκέφτομαι ότι δεν μπορεί! Εκείνοι θα βλέπουν στα γραπτά σας κάτι που μου διαφεύγει κι έτσι σας διαβάζω κι εγώ. Δεν συνηθίζω να σχολιάζω και  ν’αναπαράγω κείμενα που  κοπιάρουν και διαφημίζουν ρατσιστικά στερεότυπα.  Ο λόγος είναι ότι  το θεωρώ χάσιμο χρόνου να συνομιλώ με ανθρώπους που αντί για εγκέφαλο έχουν στόκο  και αντί για σκέψη μόνο αισθάνονται ρατσιστικό μίσος. Όμως, πιστεύω ότι δεν είστε “στόκος έμπλεος ρατσιστικού μίσους”δηλαδή, τί δεν το θεωρώ, είμαι βέβαιη  ότι δεν μισείτε κάποιους, τους Εβραίους στην προκειμένη περίπτωση. Είμαι σιγουρότατη ότι αναπαράγετε όλα αυτά τα τρομακτικά ρατσιστικά στερεότυπα, χωρίς να ξέρετε τί κάνετε και επειδή θέλετε, ίσως, να συναγωνιστείτε με μια πολύ μεγάλη παράδοση σάτιρας. Θυμίζω ότι τα πιο γνωστά αστέρια της σάτιρας είναι εβραϊκής καταγωγής. Μεγάλη ειρωνία, ε;

Θέλετε και άλλη μία εκδοχή στο επίπεδο και στο στυλ ενός τυπικού αντισημιτικού κειμένου όπως λέτε;

Διαβάζω το κείμενό σου, ρε βλήτο και κάθομαι και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχω που δεν σε διαβάζω αντίθετα από τους παπάρες του φίλους μου τους οποίους κάθομαι κάτι φορές κι ακούω, καλός μαλάκας είμαι κι εγώ. Ποτέ δεν ασχολούμαι με βλήματα του είδους σου γιατί προτιμώ να τα ξύνω στο facebook παρά να διαβάζω τα ξερατά σου, ζώον! Χώρια που κάτι βλαμμένα σαν και σένα δεν έχουν εγκέφαλο μέσα στο  κεφάλι τους, στόκο έχουν. Στόκο, σκατά και άχυρα, βλήτο. Βεβαια για να είμαι ειλικρινής, σιγά μην σε κάνουμε και θεωρητικό του ρατσισμού, ζώον. Σιγά τον Ίρβινγκ! Είσαι το τυπικό νεοελληνικό βλήμα που αναπαράγει τα σκατά των παπάδων και ολόκληρης της μίζερης,κοινωνίας, πασοκοεθνίκι. Που μου θες να παραστήσεις και τον Γούντυ Άλλεν. Βλήτο, ε βλήτο! Βρίζω και τα βλήτα. Επειδή βλήτα σαν κι ελόγου σου υπάρχουν άφθονα θα σου δείξω με επιχειρήματα πόσο μαλάκες είστε όλοι σας.

Νομίζω πως σας απάντησα.

‘Αλλο σχόλιο από τον fthenakis:

Αγαπητε Αθηναιε αν η δημοκρατια και η ελευθερια του λογου ειναι αδελφες η ποιοτητα του λογου και η ποιοτητα της δημοκρατιας ειναι τί; μακρινα ξαδέλφια; δεν ενοχλήθηκα απο τα σχολια της τσαουσας απο ηθικης αποψεως αλλα απο αισθητικής. Ακομα και η βωμολοχια απαιτει τεχνη και εχει διαβαθμιση ποιοτητας. Προκειμενου να την εκθεσεις λοιπον στα ματια του κοινου σου την αφησες να ξεδιπλωσει ολη της την τεχνη, μετατρεποντας τα σχολια του blog σε φθινοπωρινη εκθεση κακου γουστου.

Έντιμο, που λέει και η Φαίδρα. Ωστόσο προβληματικό στην ουσία του. Ο καθένας φέρει στο ακέραιο την ευθύνη των λόγων του, τόσο όσον αφορά στο περιεχόμενο, όσο και στον τρόπο που τα εκφέρει. Η σημειολογία των… σημείων είναι δηλωτική κι αυτή της ιδεολογίας που εκφέρει (αλλά αυτό θα το συζητήσω πιο κάτω). Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει στις περιηγήσεις σας στο διαδίκτυο τους δικτυακούς τόπους των εθνικιστών και των ακροδεξιών. Έντονα χρώματα, κόκκινο, κίτρινο και μπλε, συγκεκριμένα, κεφαλαία γράμματα, υπογραμμισμένες φράσεις. Δαιβάζεις το κείμενο και αμέσως μπροστά στα μάτια σου έχεις την εικόνα του κακομοίρη που φωνάζει για τα δίκια της φυλής του, φωνάζει και φτύνει σάλια. Κάπως έτσι, ίσως και χειρότερος είναι ο λόγος. Ο αγαπημένος μου φιλόλογος, ο Καθ. Μιχάλης Κοπιδάκης, έχει γράψει ένα (ίσως και περισσότερα αλλά ένα γνωρίζω εγώ) κείμενο για την αισχρολογία και την αισθητική της στην κλασική αρχαιότητα. Σ’αυτό το κείμενο κάνει μια πολύ σαφή αλλά και κομψή διάκριση ανάμεσα στην αισχολογία και την πορνογραφία. Αν η δεύτερη έχει σκοπό να ερεθίσει και εν τέλει να τέρψει τότε σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιεί αισχρόλογα. Αυτά τα αφήνουμε για μετά που θα βγάλουμε τα ρούχα μας. Νομίζω κιόλας, δεν ξέρω.  Η γραπτή αισχολογία δεν προσφέρει τίποτα, δεν συνιστά καν σάτιρα γιατί δεν μπορεί να μεταφέρει κάποιο μήνυμα. Από αυτό του το κείμενο λοιπόν αλίευσα και τον τίτλο του ποστ που είναι μία επιγραφή που βρέθηκε σε ταφικό αγγείο του 5ου αι. στο Παντικάπαιο. Μου το θύμησε η τελευταία ρητορική άμα τε και υβριστική αποστροφή της Τσαούσα “για το μουνί που με πέταξε στην μπλογκόσφαιρα”. Βέβαια, σε μια πρώτη ανάγνωση το επίγραμμα λέει κάτι ας πούμε πιπεράτο για το πέος του Παρθένιου όμως την ίδια λέξη, “κύων”, χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν το αιδοίο. Πω-πω θυμήθηκα τώρα μια φοβερή βρισιά που έχω ακουσει σε κουζίνες, αρχαιότατη καθώς φαίνεται… Οπότε, κάτι που αρχικά φαίνεται κατάρα (συνηθισμένο σε ταφικές επιγραφές) μπορεί τελικά να είναι και ευχή, όπως σημειώνει ο καθηγητής. Είναι θέμα τεχνικής του λόγου. Ενορχήστρωσης με άλλα λόγια.

Το πρόβλημα με τον στερεοτυπικό λόγο είναι ότι αυτό που τον κάνει τέτοιο είναι η αυτονόμησή του από το ιδεολογικό του πλαίσιο. Γιαυτό και πιστεύω πως πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν χαρακτηρίζουμε πρόσωπα και προθέσεις από τα λόγια τους… Δεν αρκεί, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με ρατσιστικά στερεότυπα. Ως εκ τούτου, θεωρώ ασφαλέστερο τρόπο πρώτα την ηπιότητα και αυτό που ο Ουρφ, χαρακτήρισε…εστετισμό. Όταν απουσιάζει το ιδεολογικό συμφραζόμενο τότε εύκολα το στερεότυπο ταυτίζεται με το πρόσωπο και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να χτυπάς το πρόσωπο και όχι τις ιδέες του. Λάθος, λάθος λάθος. Κάθε βολή εναντίον του προσώπου είναι υποκειμενική δηλαδή αναξιόπιστη δηλαδή άχρηστη για επιχείρημα που φιλοδοξεί μάλιστα όχι απλώς να πείσει αλλά να ανατρέψει παγιωμένες αντιλήψεις.

Σ’αυτό θα συμφωνούσε, μέχρι και ο μακαρίτης ο Παρθένιος…

Μόνιμη κατοικία

Ένα βράδυ στη Βενετία, σ’ενα μπαρ, γνώρισα έναν καθηγητή της Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Καίμπρητζ. Αφού του επεστράφησαν όλα τα ευφυολογήματα για τον Τσώσερ, βρήκε και τον άνθρωπο, ο τάλας, με ρώτησε με τί ασχολούμαι. Κουβέντα στην κουβέντα, βρέθηκα να του λέω με τι έχω ασχοληθεί την τελευταία εικοσαετία. Μόλις τελείωσα παρατήρησα ότι με κοίταζε εμβρόντητος για να με ρωτήσει τελικά: “Μήπως πάσχεις από ADD;”. Δεν μπορώ να τον αδικήσω για να μην πω ότι βρίσκω πως έχει ένα point.
Έτσι, μέχρι να βρω το χρόνο να συντηρώ αυτό το μπλογκ όπως πρέπει, γράφω στον Αθήναιο.

Η φωτογραφία του Πάνου Κοκκινιά είναι από την εγκατάσταση του έργου του Λουκά Σαμαρά “Doorway” στο Ελληνικό Περίπτερο στην 53η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Βενετίας, 2009

L’affaire Στέλιος Κούλογλου

“Τί είχες Γιάννη; Τί είχα πάντα”. Μια ωραία πρωϊα, ο διευθυντής της κρατικής ΕΡΤ αποφασίζει να διακόψει τη συνεργασία με το δημοσιογράφο Στέλιο Κούλουγλου. Για άλλη μια φορά, δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τους λόγους αφού οι λόγοι παίζουν μεταξύ “επίσημης άποψης” και “ψιθύρων”. Αντιγράφω από το Media Blog

Σύμφωνα με τις “επίσημες δικαιολογίες” οι αιτίες είναι το υψηλό κόστος και τα χαμηλά νούμερα τηλεθέασης, αλλά αυτό που ψιθυρίζεται είναι ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η θεματολογία των εκπομπών, που επέλεγε να προβάλλει τη γενιά των 700 ευρώ, την περιβαλλοντική καταστροφή της χώρας, την αστυνομική βία και τις εκπομπές για την Κίνα.

Οι αντιδράσεις, τουλάχιστον στα μπλογκ ήταν πολλές και εύλογες. Οι εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου αποτελούν, αν μη τί άλλο, ένα λόγο ν’ανοίξει κάποιος την τηλεόραση και βέβαια να δει το κανάλι που το πληρώνει απο την τσέπη του με το ζόρι και χωρίς να τον ρωτάνε.

Δυστυχώς όμως, άλλο ένα κρούσμα ανεξέλεγκτης άσκησης και διαχείρισης της εξουσίας και του κρατικού πλούτου από ελληνική κυβέρνηση, εξαντλείται σ’εναν αντιπολιτευτικό διάλογο πρώτου επιπέδου που ως τέτοιος του μέλλει να ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, απο την…εποχή ίδρυσης του ελληνικού κράτους ακόμη, θεωρούν το κράτος τσιφλίκι τους κι αφού το ελληνικό κράτος είναι τεράστιο, τεράστιες κάθε φορά είναι και οι συνέπειες της αυθαιρεσίας των όποιων κυβερνητικών υπαλλήλων, συνέπειες που τις υφιστάμεθα συνεχώς και παντού.

Η περίπτωση της ΕΡΤ όμως έχει μια εσάνς διαφοροποίησης. Κατά καιρούς, ακούς και βλέπεις αντιδράσεις για το χαράτσι που υφίστανται οι πολίτες προκειμενου να συντηρείται αυτός ο τεράστιος οργανισμός που πληρώνει χιλιάδες υπαλλήλους και οι αντιδράσεις προέρχονται από διαφορετικούς χώρους. Πέρσυ δεν ήταν όταν τα μπλογκ στολίστηκαν με μπανεράκια που δήλωναν την αντίθεσή τους στις εκπομπές για τη φραπελιά και τη Eurovision; Σωστά μεν αλλά η πλειοψηφία των τηλεθεατών όμως που κι αυτοί φορολογούνται από την ΕΡΤ όπως εμείς οι υπόλοιποι, φαίνεται πως επιθυμεί να βλέπει τέτοιες εκπομπές αν κρίνουμε από τα νούμερα της τηλεθέασης.

Χθες, σε μια συζήτηση που είχα με τον Τάλω στο buzz μου επισήμανε ότι δεν είναι ελιτίστικο να κρίνεις τις τηλεοπτικές επιλογές των πολλών και ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει κάτι τέτοιο και να ισχυρίζεται ότι το “Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα” είναι καλύτερη εκπομπή από αυτή της Δρούζα που μου διαφεύγει και ο τίτλος της τώρα. Σωστό, αν η κριτική γίνεται σε επίπεδο προσωπικού διαλόγου, όμως στο δημόσιο διάλογο, τα προσωπικά γούστα δεν είναι δυνατόν να επέχουν θέση επιχειρημάτων προς επίρρωση μιας συγκεκριμένης πολιτικής και κατάστασης. Το ότι ο Κούλουγλου είναι καλύτερος από τη Δρούζα δεν είναι σοβαρό επιχείρημα.

Ο Τάλως επισήμανε και το ρόλο μιας κρατικής τηλεόρασης στην ενημέρωση. Ανέφερε χαρακτηριστικά:

Τι πιθανότητα να δω ρεπορτάζ εναντίον της τιμολογιακής πολιτικής της Αττικής Οδού στο Mega; Θα περίμενα όμως (και μπορώ συννόμως να απαιτώ) να μπορώ να δω απόψεις που αποκλίνουν από τις απόψεις του κυβερνώντος κόμματος στην δημόσια τηλεόραση.

Μόνο που απ’όσο ξέρω ( κι ας με διορθώσει κάποιος) ΠΟΤΕ στην ελληνική κρατική τηλεόραση δεν έχει γίνει κριτική για οργανωμένα ιδιωτικά συμφέροντα, ιδιώτες που κερδοσκοπούν και παρανομούν και σχετίζονται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο με τον Τύπο και η αδέσμευτη ειδησεογραφία δεν είναι ένα είδος που ευδοκιμεί στα κρατικά κανάλια. Με τη σημερινή ΕΡΤ δε, δεν εξυπηρετείται ούτε ο επιμορφωτικός και εκπαιδευτικός ρόλος του καναλιού, αν υποθέσουμε ότι η ΕΡΤ έχει ένα τέτοιο ρόλο.

Η άποψη ότι οι εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου ίσως ενόχλησαν τις κινεζικές αρχές ή και τον πρόεδρο Πούτιν νομίζω πως μπάζει από παντού. Αν ήταν έτσι, αν τα ελληνικά μέσα αποτελούσαν κίνδυνο στα απανταχού δικτατορικά καθεστώτα, θα είχαν βρει τον μπελά τους άλλοι Έλληνες δημοσιογράφοι πριν τον Στέλιο Κούλογλου που καθημερινά από τις στήλες τους στηλιτεύουν τέτοια καθεστώτα.

Το ζήτημα λοιπόν είναι η ύπαρξη ενός τεράστιου, αδηφάγου καναλιού που συντηρείται για να εξυπηρετεί ορδές αργόμισθων και τα συμφέροντα της εκαστοτε κυβέρνησης και το ερώτηματα που προκύπτουν διαμορφώνονται κάπως έτσι: χρειαζόμαστε ένα τέτοιο κρατικό κανάλι; Πώς μπορούμε να σταματήσουμε την αυθαιρεσία κάθε κυβέρνησης αν δεν μειώσουμε δραστικά τους τομείς που αυτή ασκεί εξουσία; Γιατί ορισμένοι αρνούνται να παραδεχτούν ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Στέλιο Κούλογλου, συμβαίνει ακριβώς επειδή υπάρχει το κράτος που παραβιάζει συστηματικά τα ατομικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών;

Και εν πάσει περιπτώσει, όσοι σήμερα οδύρονται για την κυβερνητική παρέμβαση, συμφωνούν με τη ριζική αναθεώρηση της ύπαρξης και λειτουργίας των κρατικών καναλιών;

Η ωραία φωτό του πάντα γοητευτικού Στέλιου Κούλογλου είναι από το γνωστό advertorial και την επέλεξα επειδή είναι εξόχως κολακευτική.